Saflığıma atıyorum tüm suçu. Çünkü bu kadar saf olmasaydı kalbim, böyle yenik düşmezdim sana. Kalbim böylesine yenilmezdi gülüşüne. Neydi bu kadar seni bağlayan bana anlayamadım ama, nasıl bir bağlanmaksa artık Fatih Sultan Mehmet Köprüsü'nü tutan ipler gibi, kopmuyor.
Gülüşüne denk geldim sanırım. O derinden etkileyen gözlerinden sonra, gülüşünle karşı karşıya kaldım. Ve aylar sonra anladım ki karşılaşacağım onca şey vardı aslında. Seninle en güzel yaşanmışlık yatağa uzandığımda konuştuğum kişi olup, saatlerce konuşmaktı belki de. Seni düşlemek, ileriye dönük hayaller kurmak en güzeliydi nicesinden.
Nereye gidiyorsun peki adam? Yakışıyor mu bu şerefsizlik sence sana? Gitme korkusu elbet vardı içimde, ama bu kadar erken değildi belki de. Yaşanacak daha onca şey varken, arkanı dönüp gitmen çok saçma. Neye yenildin bilmiyorum ama umarım bir şey kazanamazsın.
Daha birkaç gün önce beni sevdiğini söyleyen adamın, şu an bana bir yabancı gözüyle bakması ne kadar da garip. Nasıl da güvenmiştim oysa ki. Nasıl. Gittiğinde bile sana kızamadım. Bir bildiği vardır, gerçekten kafa iznine ihtiyacı vardır belki de dedim. Ama senin gidişin birkaç günlük değil, sonsuza kadarmış meğer. Nasıl içim acıyor, nasıl yüreğim sızlıyor bir bilsen. Seni hala görmek zorunda oluşum, bir yanım senden iğrenirken, bir yanımın seni hala çok sevmesi beni bitiriyor. Güçlü olmak zorundayım, çünkü beni yalnız bıraktın. Sana baktığımda hep içimin acıdığını, yüreğimin nasıl kan ağladığını göremeyeceksin. O kadre alçalmayacağım çünkü. Sen beni nasıl bitirdiysen, ben de seni görünüşte bitireceğim. Ve sessiz kalacağım hep. Sessizliğim seni çıldırtacak. Kızmam, bağırmam gerekirken bunu yapmayacağım. Çünkü artık umursanmayı bile hak etmiyorsun.
Gizal Poyrazlar
@gizalpoyrazlar
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder